تاریخچه جوشکاری دستی قوس برقی

جوشکاری دستی قوس برقی (M.M.A.W)

قوس برقی در سال ١٨٠١ توسط سر هامفری دیوی کشف شد ولی استفاده از ان در اتصال فلزات به یکدیگر هشتاد سال بعد از این کشف یعنی در سال ١٨٨١ اتفاق افتاد. فردی بنام “اگوست دی مری تنز” در این سال توانست با استفاده از قوس برقی و الکترود زغالی صفحات نگهدارنده انباره باطری را بهم متصل نماید. بعد از ان یک روسی بنام (( نیکولاس دی بارنادوس )) با یک میله کربنی که دسته ای عایق داشت توانست قطعاتی را بهم جوش دهد. وی در سال ١٨٨٧ اختراع خود را در انگلستان به ثبت رساند. این قدیمی ترین اختراع به ثبت رسیده در عرصه جوشکاری دستی قوسی برقی می باشد. فرایند جوشکاری با الکترود کربنی در سالهای ١٨٨٠ و ١٨٩٠ در اروپا و امریکا رواج داشت ولی استفاده از ولتاژ زیاد ( ١٠٠ تا ٣٠٠ ولت ) و امپر زیاد (۶٠٠ تا ١٠٠٠ امپر) در این فرایند و فلز جوش حاصله که به علت ناخالصی های کربنی شکننده بود همه باعث می شد این فرایند با اقبال صنعت مواجه نشود.
جهش از این مرحله به مرحله فرایند جوشکاری با الکترود فلزی در سال ١٨٨٩ صورت گرفت. در این سال یک محقق روس بنام ان.جی.اسلاویانوف و یک امریکایی بنام چارلز کافین ( این شخص بعدها بنیانگذار شرکت جنرال الکتریک شد) هرکدام جداگانه توانستند روش استفاده از الکترود فلزی در جوشکاری با قوس برقی را ابداع نمایند.
در اغاز قرن بیستم، جوشکاری دستی با قوس برقی مورد قبول صنعت واقع شد هر چند که ایرادهای زیادی در بر داشت و مثلا از مفتول لخت که دارای روکش نازکی از اکسید اهن که ماحصل زنگ خوردگی طبیعی و یا به خاطر پاشیدن عمدی اب بر روی کلاف های مفتول قبل از کشیده شدن نهائی بود استفاده می شد و گاهی این مفتول لخت با اب اهک اغشته می شد تا در هر دو وضعیت بتواند ثبات قوس برقی را بهتر فراهم اورد. اقای “اسکار کجل برگ” سوئدی را باید پدر الکترودهای روکش دار مدرن شناخت وی نخستین شخصی بود که مخلوطی از مواد معدنی و الی را به منظور کنترل قوس برقی و خصوصیات مورد نظر از فلز جوش حاصله با موفقیت به کاربرد. وی اختراع خودرا در سال ١٩٠٧ به ثبت رساند. ماشین های جوشکاری با فعالیت های فوق الذکر به روند تکاملی خود ادامه می دادند. در سالهای ١٨٨٠ مجموعه ای از باطری شارژ شده به عنوان منبع نیرو در ماشین های جوشکاری بکار گرفته شد. تا اینکه در سال ١٩٠٧ نخستین ژنراتور جوشکاری به بازار امریکا عرضه شد